Het becommentariëren van de outfits van zangers in plaats van hun zangprestaties te prijzen en hun artistieke talent te waarderen, is bijna een soort inwijdingsritueel geworden. Pop-rockicoon Olivia Rodrigo vormde geen uitzondering op deze publieke veroordeling. Haar babydolljurk, gecombineerd met stoere schoenen, werd tot in de kleinste details geanalyseerd door een horde anonieme commentatoren. Deze outfit, die slechts bedoeld was als modestatement, dreigde bijna een nationaal probleem te worden.
De babydolljurk van Olivia Rodrigo, een magneet voor kritiek.
De naam van Olivia Rodrigo duikt steeds vaker op in het nieuws. De Amerikaanse zangeres, bekend om haar eclectische muziekstijl en zeer persoonlijke interpretatie van pop-rock, haalt de krantenkoppen niet vanwege haar onbetwistbare talent, maar vanwege haar nieuwste, ogenschijnlijk onschuldige podiumoutfit. Haar creatie, bedoeld als achtergrond en een secundair element in haar optreden, is een veelbesproken onderwerp geworden.
Tijdens het Spotify Billions Club-evenement, waar artiesten die meer dan een miljard streams op het platform hebben behaald worden geëerd, bleef de zangeres van "Bad Idea Right" trouw aan haar stijl en uitte ze haar unieke persoonlijkheid opnieuw via mode. Ze verscheen achter de microfoon in een babydoll-jurk bedekt met kleine bloemen en versierd met kant. Om dit ingetogen kledingstuk een stoere twist te geven, combineerde ze het met een bloomerbroekje en droeg ze opvallende laarzen met zichtbare witte sokken eronder. Deze outfit, een mix van retro countrystijl en de rockesthetiek van de jaren 2000, ging al snel viraal.
Online, in een soort collectieve immuniteit, benoemen internetgebruikers zichzelf regelmatig tot modecritici en aarzelen ze niet om te oordelen over de kledingkeuzes van beroemdheden alsof ze daar iets over te zeggen hebben. Een ogenschijnlijk onschuldige jurk, die als "te kort", "onfatsoenlijk" of zelfs ronduit "kinderlijk" wordt beschouwd , is getransformeerd tot de ultieme belediging, een aantasting van de fatsoenlijkheid, een object van satanische intentie. "Kan Olivia Rodrigo zich niet gewoon als een normale popster kleden en ophouden eruit te zien als een baby?", suggereert een internetgebruiker op X (voorheen Twitter).
Bekijk dit bericht op Instagram
Wat internetgebruikers bekritiseren aan deze jurk met zijn "onschuldige stijl"?
Internetgebruikers wezen niet alleen op een 'ouderwets' ontwerp of een 'modeblunder'. Ze gingen in hun online tirade veel verder en beschuldigden de kunstenares ervan 'zich als een klein meisje te gedragen' en een kinderoutfit te 'seksualiseren'. Alsof de babydolljurk een gigantische versie was van de stukjes stof die op de tere huid van porseleinen poppen genaaid worden, of alsof hij alleen thuishoorde in de garderobe van peuters. Volgens deze overhaaste oordelen heeft mode een tolerantiedrempel, een grens die niet overschreden mag worden. Terwijl kinderbikini's, kindvriendelijke make-up en minishorts voor kleine meisjes over het algemeen met onverschilligheid worden ontvangen, heeft de babydolljurk van Olivia Rodrigo een irrationele controverse veroorzaakt.
Wat internetgebruikers vergelijken met een "meisjesachtige outfit" heeft wel degelijk een verhaal. Het is geen provocatie en ook geen poging om aandacht te trekken. Dit kledingstuk past perfect binnen de artistieke richting van haar nieuwste album, "You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love", waarop Olivia Rodrigo de esthetiek van riot grrrl combineert met een vleugje vintage koketterie.
"Ik wil dat alles speels en ontspannen is," vertelde de zangeres aan British Vogue over haar kledingstijl. Helaas namen internetgebruikers deze look heel serieus en overlaadden haar met kritiek, alsof het rotte tomaten op een openbaar plein waren. Ze zijn zich waarschijnlijk niet bewust van de oorsprong van de jurk, die vele silhouetten heeft gesierd, waaronder die van de iconische Jane Birkin. De babydolljurk was een strijdbare reactie op de conservatieve mode van die tijd en werd ook gebruikt als een rebels symbool door rockartiesten, zoals Courtney Love.
Een outfit die geen excuses of rechtvaardiging nodig heeft.
Uiteindelijk gaat het debat rondom deze jurk veel verder dan een simpele kwestie van modevoorkeuren. Het weerspiegelt vooral deze vreemde collectieve obsessie met het nauwkeurig analyseren van het uiterlijk van vrouwen in de openbaarheid, alsof elke centimeter stof een deskundige analyse verdient en noodzakelijkerwijs een verborgen boodschap bevat. Voor mannelijke artiesten wordt een 'gedurfde' outfit vaak geprezen als een esthetische keuze. Voor een vrouwelijke zangeres wordt het al snel een bron van wantrouwen, moraliserende opmerkingen of beschuldigingen van verborgen agenda's.
Olivia Rodrigo deed niets meer dan wat alle grote kunstenaars doen: een verhaal vertellen door middel van een silhouet en kleding dragen die dat verhaal weerspiegelt. Haar babydolljurk was simpelweg een identiteitskenmerk, een visuele referentie, geen perverse parodie op de kindertijd. Het was gewoon onderdeel van een artistieke continuïteit, trouw aan het universum dat ze sinds haar beginjaren heeft opgebouwd, ergens tussen gekwetste romantiek, Y2K-nostalgie en rock-'nétirement.
Hoewel het collectieve bewustzijn vaak beelden oproept van rocksterren in leren jacks, gescheurde jeans en T-shirts met slogans, is dit geen vaste regel. Olivia Rodrigo bewijst dat zachtheid en woede naast elkaar kunnen bestaan, en dat is precies wat haar personage zo boeiend maakt. Mode zou een ruimte van vrijheid moeten blijven, geen instrument van onderdrukking of een voorwendsel voor straf.
